تاریخچه بوقلمون ها
اطلاعات دقیقی درباره چگونگی شناسایی و خاستگاه اولیه بوقلمون وجود ندارد. باستان‌شناسان بقایای استخوانی این پرنده را در مناطق مختلف آمریکای شمالی و مرکزی پیدا کرده‌اند. شواهد تاریخی نشان می‌دهند که بوقلمون‌ها از گذشته در این مناطق زندگی می‌کردند و به‌مرور در بخش‌های مختلف قاره آمریکا گسترش یافتند.
مردم بومی قاره آمریکا، از جمله آزتک‌ها، بوقلمون را پرورش می‌دادند و از پرهای آن برای تزئینات استفاده می‌کردند. پژوهشگران زمان دقیق آغاز اهلی‌سازی بوقلمون را مشخص نکرده‌اند، اما شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که مردم این مناطق هزاران سال پیش پرورش و اهلی‌سازی بوقلمون را آغاز کرده بودند. بهترین نوع و نژاد تخم نطفه دار را از فروشگاه تخم نطفه دار معتبر اذر جوجه خرید کنید .
طبقه بندی بوقلمون
سیستم طبقه‌بندی علمی لینائوس، بوقلمون را در مقایسه با سایر پرندگان در گروه‌های زیر قرار می‌دهد:
کلاس آویس(پرندگان)
شاخه گالی فورمس(پرندگان بازی یا ماکیان)
جنس ملاگریدیدا(بوقلمون)
بوقلمون های وحشی :
بوش وحشی یا آمریکای شمالی و بوقلمون های مکزیکی دوگونه از بوقلمون های وحشی هستند.این بوقلمون ها گونه ای است که منشا بیشتر بوقلمون های اهلی امروزی است،بر اساس مناطق جغرافیایی مختلف آمریکای شمالی پنج زیر گونه برای این گونه وجود دارد که دارای تفاوت های در رنگ پرهای زینتی ،اندازه و ظاهر هستند.
شکار بیش از حد، بوقلمون‌های وحشی را در ایالات متحده با خطر انقراض روبه‌رو کرد، اما از دهه ۱۹۶۰ تلاش‌هایی برای احیای دوباره این پرنده آغاز شد.
امروزه قوانین خاصی شکار این بوقلمون‌ها را کنترل می‌کنند و شکارچیان فقط در زمان‌های مشخصی از سال اجازه شکار دارند. همچنین امروزه تشخیص آمیزش‌های مناسب برای تولید زیرگونه‌های مختلف واقعا دشوار است.
چنان‌که گفته شد، اولین ساکنان ایالات متحده گله‌های اروپایی را با خود به آنجا بردند. سربازان اسپانیایی این بوقلمون‌ها را از قاره آمریکا به اسپانیا بردند و سپس پرورش‌دهندگان در کشورهای مختلفی مانند انگلیس و هلند، آنها را به‌صورت انتخابی برای افزایش وزن بدن پرورش دادند.
گونه ملاگریس گالوپائو یا بوقلمون های آمریکای شمالی یا بوش وحشی عبارتند از:
بوقلمون های وحشی شرق:
این زیرگونه شباهت زیادی به بوقلمونی دارد که ساکنان اولیه آمریکا در قرن هفدهم با آن آشنا شدند. این بوقلمون رنگ برنز تیره، کفل قهوه‌ای و دمی حاشیه‌دار دارد. خطوط سیاه و سفید، پرهای اولیه و ثانویه این بوقلمون را پوشانده‌اند. زمانی که پرنده بالهای خود را می‌بندد، پرهای ثانویه ظاهری شبیه خالهای سه‌گوش سفیدرنگ پیدا می‌کنند. پرورش‌دهندگان این زیرگونه را با گونه‌های سیاه اروپایی آمیزش دادند و پایه بوقلمون‌های بعدی صنعت طیور را به وجود آوردند.
بوقلمون های وحشی فلوریدا:
این پرنده شبیه بوقلمون شرقی است با این تفاوت که فاقد خالهای سه گوش پرهای ثانویه است و بدون استثناء رنگ سیاه بیشتری نسبت به سفید دارد.
بوقلمون وحشی ریوگراند:
این واریته به جای رنگ قهوه ای پرهای سفید بیشتری در دم دارد.
بوقلمون های وحشی مریم:
این بوقلمون در کوه های راکی یافت می شود و دارای پرهای دم و پشت سفیدرنگ است.
نژاد وحشی گولد
بوقلمون گولد در مناطق کوهستانی مکزیک زندگی می‌کند و پرهای سفیدرنگی در بخش‌هایی از دم و پشت خود دارد.
انواع بوقلمون اهلی
احتمالا اقوام بومی آمریکا پیش از ورود اروپاییان، تا حدودی بوقلمون‌های وحشی را اهلی کرده بودند. با این حال، شواهد کمی این فرضیه را تأیید می‌کنند. همچنین برخلاف تصورات گذشته، بسیاری از این اقوام زندگی کوچ‌نشینی داشتند.
باستان‌شناسان در کاوش‌های خود، بقایای استخوان‌های بوقلمون را در محل سکونت این اقوام پیدا کرده‌اند. در این میان، به نظر می‌رسد آزتک‌ها بوقلمون‌ها را اهلی کرده باشند. پرورش‌دهندگان در دوره‌های بعد نژادهای مختلفی از این پرنده را توسعه دادند که امروزه نیز برخی از آنها در دسترس هستند. در ادامه بیشتر با این نژادها آشنا خواهیم شد.
نژاد های بوقلمون
بوقلمون های اهلی از یک بوقلمون وحشی منشا گرفته است که رنگ استاندارد پر در آن ،رنگ سبز برنزی رنگین کمانی است.
تغییرات ژنتیکی در برخی نژادهای استاندارد، رنگ برنز را با رنگدانه‌های دیگری جایگزین کرده‌اند. براساس وراثت رنگ، بوقلمون‌های اهلی در گروه‌های رنگی مختلف مانند برنز، سیاه، آبی روشن، قرمز یا ابلق قرار می‌گیرند. همچنین پرورش‌دهندگان بوقلمون‌ها را براساس اندازه و وزن در دو گروه نژادهای سبک و سنگین دسته‌بندی می‌کنند. برای خرید تخم نطفه دار بوقلمون با کارشناسان شرکت اذر جوجه در تماس باشید .
آیا یک نژاد خالص از بوقلمون وجود دارد؟
در این مفهوم، پرورش‌دهندگان اصطلاح نژاد خالص را برای بوقلمونهایی به کار می‌برند که طی نسل‌های مختلف از بوقلمون‌های وحشی پرورش یافته‌اند و ویژگی‌های مشخص و پایداری پیدا کرده‌اند. پرورش‌دهندگان زمانی یک نژاد را خالص یا استاندارد می‌نامند که جفت‌گیری یک بوقلمون نر و ماده از همان نژاد، جوجه‌هایی با ویژگی‌های مشابه والدین تولید کند.
نژاد های استاندارد بوقلمون
نژاد های برنز، برنزکمبریج، سیاه نورفولیک، سفید بریتانیایی ،اسلیت ،قرمز بوربون و رویال پالم در دنیا به عنوان نژاد های استاندارد شناخته می شوند.
لازم به ذکر است که این نژاد ها در کشور های مختلف با اسم های دیگری شناخته می شوند اما در اصل همین نژاد ها هستند و تنها نام آنها متفاوت است .
پرورش‌دهندگان از برخی نژادهای بوقلمون، سویه‌های محلی با رنگ‌های متفاوت ایجاد کرده‌اند.جهش‌های ژنتیکی نیز ممکن است بعضی از این سویه‌ها را ایجاد کرده باشند، اما پرورش‌دهندگان بیشتر آنها را از طریق تلاقی‌های داخل‌نژادی به وجود آورده‌اند. استانداردهای رسمی این سویه‌ها را به‌عنوان نژادهای مستقل به رسمیت نمی‌شناسند. در کنار این موارد، پرورش‌دهندگان بوقلمون‌های هیبرید را نیز برای اهداف تجاری توسعه داده‌اند.
بوقلمون های نژاد برنز
این نژاد قدیمی رنگی مشابه بوقلمون‌های وحشی بومی ایالات متحده دارد. پرورش‌دهندگان در سال ۱۸۳۰ این نژاد را از آمیزش نارگانست با بوقلمون‌های وحشی منطقه پورت جودیت رود آیلند به وجود آوردند و در سال ۱۸۷۴ آن را به‌عنوان یکی از نژادهای استاندارد معرفی کردند. همان‌طور که از نام این نژاد مشخص است، پرهای آن رنگ برنز براق دارند. در بریتانیا نیز پرورش‌دهندگان بوقلمون برنز را در گروه نژادهای استاندارد سنگین‌وزن قرار می‌دهند.
پر های پرواز سیاه و سفید و دم با حاشیه های سیاه ،قهوه ای و سفید دارد ،در استاندارد های نژادی نژاد های برنز ،پر های تمام سفید به عنوان یک نقص مرود توجه قرار می گیرد ،وزن نهایی بوقلمون ها نر برنز 14 تا 18 کیلو گرم و وزن ماده ها بین 8 تا 13 کیلوگرم در پایان سن بلوغ است .
بوقلمون نژاد برنز کمبریج
در استاندارد های طیور بریتانیا به عنوان یک نژاد سنگین مورد توجه قرار می گیرد و سبک تر از بوقلمون های برنزاست و وزن بالغ نر بین 8 تا 11 کیلوگرم و وزن ماده بین 5 تا 7 کیلوگرم می باشد.
رنگ پر های زینتی تیره تر از برنز می باشد و در هر دو جنس،نوک پر ها بدن خاکستری یا سفید است ،ساق پاها خاکستری تیره است در حالی که رنگ نوک پرنده زرد یا شاخی رنگ است و چشم ها نیزبه رنگ قهوه ای تیره می باشد.
بوقلمون های برنز کمبریج از لقاح بوقلمون های برنز آمریکایی و نورفولیک به وجود آمده اند.
بوقلمون های برنز سینه پهن
پرورش‌دهندگان تجاری در ایالات متحده آمریکا این بوقلمون را به وجود آوردند. این نژاد تا پیش از گسترش بوقلمون وایت در بریتانیا، یکی از نژادهای تجاری محبوب و پرفروش به شمار می‌رفت.
بوقلمون برنز سینه‌پهن به دلیل کیفیت مناسب و توانایی پرورش در چراگاه، طی سال‌های اخیر جایگاه بهتری در بازار بریتانیا پیدا کرده است. امروزه پرورش‌دهندگان بریتانیایی تعداد قابل‌توجهی از بوقلمون‌های برنز تجاری را پرورش می‌دهند. همچنین پرورش‌دهندگان با استفاده از نژادهای سنتی، سویه‌های هیبریدی مختلفی را برای بازارهای خاص ایجاد کرده‌اند.
برای مثال، فارم‌های بوقلمون کلی سویه‌های برنز سنگین رولستد، برنز متوسط رولی پولی و برنز بسیار کوچک را تولید می‌کنند. این تنوع به تولیدکنندگان امکان می‌دهد بوقلمونهایی با محدوده‌های وزنی مختلف پرورش دهند و نیاز مصرف‌کنندگان را بهتر تأمین کنند.
بوقلمون های نژاد نارگانست
در این نژاد، رنگ خاکستری فولادی جای رنگ برنز را گرفته است. جوجه‌ها معمولا از سن ۶ تا ۸ هفتگی رنگ خاکستری خود را نشان می‌دهند. این نژاد از منطقه نارگانست در رود آیلند ایالات متحده منشأ گرفته است. پرورش‌دهندگان با آمیزش بوقلمون‌های سیاهی که به قاره آمریکا انتقال یافته بودند با بوقلمون‌های وحشی آن منطقه، این نژاد را به وجود آوردند.
بوقلمون نارگانست به یکی از پرندگان گوشتی مهم آمریکا تبدیل شد، اما با افزایش پرورش برنز سینه‌پهن و بوقلمون‌های سفید تجاری، تعداد آن کاهش پیدا کرد. انجمن طیور آمریکا در سال ۱۸۷۴ این نژاد را به رسمیت شناخت، اما استانداردهای بریتانیا به دلیل تعداد نسبتا کم این بوقلمون‌ها هنوز آن را تأیید نکرده‌اند.
پرهای این بوقلمون نوارهای خاکستری و سیاه زیادی دارند و در برخی قسمت‌ها رنگ برنز نیز دیده میشود. پوش‌پرهای بال خاکستری مایل به صورتی با نوک سیاه هستند و پرهای ثانویه خطوط سفید و سیاه دارند. بوقلمون نارگانست نر در سن بلوغ حدود ۱۵ تا ۱۷ کیلوگرم و ماده حدود ۸ تا ۹ کیلوگرم وزن دارد.
بوقلمون های نژاد نارگانست نقره ای
واریته ای از نارگانست است با این تفاوت که در این واریته رنگ خاکستری فولادی پرهای زینتی با رنگ سفید جایگزین شده است.
بوقلمون های سیاه
سیاه نورقورفولک سیاه
نورفولک سیاه تقریبا قدیمی ترین نژاد بوقلمون بریتانیایی است.بوقلمون های سیاه اصلی احتمالا از بوقلمونهایی منشاء گرفته اند که ابتدا از آمریکای مرکزی توسط سربازان اسپانیایی به اروپا آورده شدند.
نورفولک سیاه در غرب انگلیس ،به عنوان یک نژاد گوشتی شناخته شد و بعدا دوباره توسط ساکنین اولیه ایالات متحده به آنجا آورده شد و درآنجا پایه بوقلمون های سیاه رنگ آمریکا را به وجود آوردند.
در گذشته به منظور بهبود وزن و رشد سیاه نورفولک با بوقلمون برنز لقاح یافته است بنابراین بسیاری از بوقلمون های نورفولک سیاه امروز مقداری رنگ برنز بر روی پشت و دم دارند.
استانداردهای نژادی این رنگ را یک نقص در نظر می‌گیرند. در هر دو جنس، پرهای زینتی رنگ کاملا سیاه دارند. پاها، پنجه‌ها و نوک نیز سیاه هستند، در حالی که سر و صورت رنگ قرمز دارند. پرورش‌دهندگان این بوقلمون را در گروه نژادهای سبک قرار می‌دهند. نرهای بالغ حدود ۱۱ کیلوگرم و ماده‌ها حدود ۷ تا ۹ کیلوگرم وزن دارند.
بوقلمون سیاه آمریکایی
در آمریکا به سیاه مشهور است.ابتدا در سال 1874 به عنوان یک نژاد استاندارد شناخته شد عموما از سیاه نورفولک سنگین تر است ووزن بلوغ نر ها 14 تا 15 کیلو و وزن ماده ها 7 تا 9 کیلوگرم می باشد.
بوقلمون های وایت بریتانیایی
عموما موتاسیونی از بوقلمونسیاه است و به نظر می رسد که در اروپا ایجاد شده باشد و برای اولین بار در سال 1800در بریتانیا گزارش شد و به عنوان هلند وایت از اروپا به ایلات متحده وارد شد که این اسم نشاندهنده محل منشاء این بوقلمون است.
همچنین گزارش هایی در مورد یک وایت استرالیایی در ایالات متحده وجود دارد که نشان دهنده وجود چندین منشاء اروپایی برای این بوقلمون است.
انجمن طیور آمریکا در سال ۱۸۷۴ برای نخستین بار این بوقلمون را با نام هلند وایت معرفی کرد. این نژاد وزن بیشتری نسبت به وایت بریتانیایی دارد. پرورش‌دهندگان با توسعه تجاری این بوقلمون، هیبریدهایی از آن را برای تولید وایت بزرگ یا سینه‌پهن به وجود آوردند. در بریتانیا، استانداردهای نژادی تنها وایت بریتانیایی را به‌عنوان بوقلمون سفید استاندارد به رسمیت می‌شناسند و آن را در گروه نژادهای سنگین قرار می‌دهند.
پرهای زینتی تمام سفید دارد در حالی که تنها دارای ریش سیاه است ،پاها و پنجه ها تیره رنگ هستند ولی صورت ،گلو و غب غب قرمز روشن هستند ولی در جنس نر این قسمت ها ممکن است آبی و سفید باشد،نوک صورتی است و وزن نهایی نرهای وایت بریتانیایی بالغ 13 تا 14 کیلوگرم وماده ها حدود 7 تا 10 کیلوگرم هستند.
وایت سینه پهن
نژاد اصلی مورد استفاده برای پرورش تجاری و متراکم است که رشد سریعی دارد و از نسبت گوشت به استخوان بالایی برخوردار است .بعضی از این پرندگان به جثه بزرگی می رسند که برایشان جفت گیری طبیعی غیر ممکن می شودبنابراین باید در آنها از تلقیح مصنوعی استفاده شود.
سویه های خیلی بزرگ به مشکلات پا مستعد هستند ،مخصوصا زمانی که این پرندگان در شرایط بسته و بدون تحریک نگهداری شوند.
بیشتر واحدهای کوچک، نژادهای سنتی با رشد آهسته را انتخاب می‌کنند؛ زیرا این نژادها برای پرورش در محیط‌های باز مناسب‌تر هستند. تولیدکنندگان با توجه به نیاز بازار، بوقلمونهایی با اندازه‌های بزرگ، متوسط یا کوچک و ویژگی‌های متفاوت پرورش می‌دهند. همچنین آنها براساس ویژگی‌های والدین، نام‌های مخصوصی مانند وایت خیلی کوچک، وایت رولی پولی و پلومپی رولستاد را برای این بوقلمون‌ها انتخاب می‌کنند.
وایت بیلتسویل
در دهه 1930 وایت کوچک بلتسویل در دربلتسویل میرلند ایلات متحده به عنوان یک بوقلمون وایت تجاری کوچک توسعه و رواج یافت وتعداد آنها در دهه 1950 به حداکثر رسید ولی با رشد سریعتر سویه های وایت سینه پهن جمعیت آنها کم شد.
در ایالات متحده به نژاد استانداردی تبدیل شد و در سال 1951 به عنوان نژاد شناسایی گردید.پرهای زینتی این نژاد سفید خالص،سرو گلو قرمز،پاها و پنجه های سفید و صورتی ونوک زرک شاخی است.وزن استاندارد برای نر بالغ 9/5کیلوگرم و وزن ماده 5 تا 4 کیلوگرم است.36/1.9/0 کیلوگرم وزن اضافی به ترتیب برای نر ها و ماده ها باعث کاهش کیفیت پرنده در مقایسه با استانداردهای آن می شود.
این نژاد در بریتانیا به عنوان یک نژاد استاندارد تایید نشده است.
بوقلمون های وایت قدکوتاه
این نژاد در اوایل قرن بیستم توسط پرورش دهندگان آمریکایی توسعه یافت ولی قبل از رقابت تعداد آنها کاهش پیدا کرد.این نژاد هم اکنون توسط تعدادی از پرورش دهندگان بوقلمون در ایالات متحده پرورش می یابد ولی هنوز به عنوان یک نژاد استاندارد شناخته نشده است.
بوقلمون های نژاد اسلیت یا آبی
استانداردهای طیور بریتانیا این بوقلمون را در گروه نژادهای سبک‌وزن قرار می‌دهند. نژاد اسلیت یا بلو رنگ متمایزی دارد و جهش ژنتیکی بوقلمون سیاه باعث شکل‌گیری آن شده است. این نژاد در مقایسه با بوقلمون‌های سیاه، رنگدانه‌های سیاه کمتری دارد.
این نژاد ابتدا در سال 1874 توسط موسسه طیور آمریکا شناسایی شد.در اوایل قرن بیستم ادوارد براون نام خاکستری را روی ایم بوقلمون اسلیت نهاد و اشاره می کند که در مناطق کمبریج و نورفولک رایج بود ودر آنجا بوقلمون هوبره نامیده می شد. او همچنین به کیفیت بالای این بوقلمون به عنوان یک پرنده در سفره مردم ایرلند اشاره می کند و ارز اوری گسترش این پرنده را دارد.
در استاندارد های آمریکا و انگلیس سرتاسر پرهای بدن این بوقلمون ،حتی سایه رنگ اسلیت باید فاقد زمینه سیاه باشد.گاهی اوقات آبی محض نامیده میشود وبه عنوان یک سایه روشن یا تیره اسلیت تا هنگامی که رنگ صاف و یکسان است ،قابل قبول است.
استانداردهای آمریکا و بریتانیا رنگ یکدست را در سراسر بدن پرنده، حتی دم آن، بدون وجود پرهای سیاه می‌پذیرند. برخی پرورش‌دهندگان این رنگ را آبی خالص می‌نامند. سایه‌های روشن یا تیره اسلیت نیز تا زمانی که رنگ پرها یکدست باشد، با استانداردهای این نژاد مطابقت دارند. پرورش‌دهندگان معمولا نوع روشن‌تر آن را بنفش روشن می‌نامند.
نوک،پا ها و پنجه ها نیز در این پرندگان آبی است در حالی که صورت ،غب غب و گلو باید تا حد امکان قرمز باشد،چشم ها سیاه هستند .
تولید بوقلمون های خالص این نژاد مشکل است و اغلب رگه های سیاهی در رنگ اسلیت بدن این نژاد دیده می شود.رنگ قرمز بر روی دم پرندگان مسن تر ممکن است گسترش یابد.وزن نهایی بوقلمون های نر در این نژاد 8 تا 12 کیلوگرم و ماده ها 6 تا8 کیلوگرم است.
بوقلمون های قهوه ای
در این نژاد، عوامل ژنتیکی رنگ برنز پرهای زینتی را با رنگدانه‌های قهوه‌ای مایل به قرمز جایگزین کرده‌اند. انجمن طیور آمریکا در اواخر قرن نوزدهم این نژاد را به رسمیت شناخت. این بوقلمون نتوانست با بوقلمون تجاری بوربون قرمز رقابت کند و تا سال ۱۹۱۵ در گروه بوقلمون‌های کمیاب قرار گرفت. در دهه ۱۹۴۰، پرورش‌دهندگان دوباره به این نژاد علاقه‌مند شدند و با آمیزش بوقلمون‌های سیاه، بوربون قرمز و برنز سینه‌پهن، آن را دوباره توسعه دادند.
این نژاد در بریتانیا عمدتا به حنایی یا شکلاتی مشهور است ،این نژاد سبک امروزه به عنوان باف شناخته می شودو دارای رنگ قهوه ای زنجبیلی با بالهای سفیداست و حاشیه های سفیدی بر روی دم آن وجود دارد.
در استاندارد های نژادی رنگ سفید بیشتر در دم به عنوان یک نقص شناخته می شود ، نوک،زرد شاخه است در حالی که چشم ها قهوه ای هستند.پاها و پنجه ها رنگ شاخی دارند و وزن نهایی بوقلمون های قهوه ای در جنس نر 10 تا 12 وماده ها 5 تا 8 کیلو می شود.
بوقلمون های بوربون قرمز
این نژاد بوقلمون در اواخر قرن نوزدهم در منطقه بوربون ایالت کنتاکی آمریکا شکل گرفت و به همین دلیل آن را بوقلمون بوربون نامیدند. آقای باربی با آمیزش بوقلمون‌های باف، برنز و هلند وایت این نژاد را به وجود آورد. او ابتدا نام بوربون باترنوت را برای این نژاد انتخاب کرد، اما با گذشت زمان نام آن به بوربون قرمز تغییر کرد.
پرهای زینتی نرها در این نژاد قرمز متمایل به قهوه ای همراه با حاشیه های سیاه است.این حاشیه ها در پرهای زینتی بوقلمون های ماده وجود ندارد.هر دو جنس دارای پر های پرواز و پر های دم سفید همراه با نوار های روشن هستند.صورت ،غب غب و گلو باید قرمز روشن باشدو وجود رنگ صورتی یا وجود رگه های سیاه در پر های زینتی بوقلمون های بوربون به عنوان یک نقص ژنتیکی محسوب می شود.
بوقلمون نژاد بوربون اگر چه امروزه یک پرنده تجاری نیست ولی تعدادی از پزورش دهندگان در سرتاسر دنیا مخصوصا بریتانیا روی بهبود صفات این گونه از بوقلمون فعالیت می کنند.
وزن نهایی در بوقلمون های نر بوربون حدود 11تا 14 کیلوگرم و در ماده ها 7 تا 9 کیلوگرم می باشد.
بوقلمون های ابلق
بوقلمون رویال پالم
رویال پالم یک نژاد سبک‌وزن با پرهای ابلق سیاه و سفید است که در دهه ۱۹۲۰ در فلوریدای آمریکا شکل گرفت. این نژاد شباهت زیادی به کرولویتزر دارد، اگرچه تفاوت‌های جزئی میان آنها دیده میشود. انجمن طیور آمریکا در سال ۱۹۷۱ رویال پالم را به‌عنوان یک نژاد استاندارد به رسمیت شناخت.
این بوقلمون به دلیل داشتن پرهای سفید لاشه تمیزی تولید می کند که فاقد ریشه پرهای تیره است بوقلمون های رویال پالم تا قبل از گسترش وایت سینه پهن رواج زیادی داشته اند. تخم نطفه دار با کیفیت بوقلمون را از ما بخواهید.
در بریتانیا تعداد کمی گله بوقلمون رویال پالم وجود دارد و بوقلمون پالم کورنیش نیز یکی از زیرگونه‌های رویال پالم به شمار می‌رود. انواع دیگری نیز وجود دارند که بیشتر در رنگ پرها تفاوت‌های جزئی با یکدیگر دارند. پرورش‌دهندگان گاهی نام‌های متفاوتی برای این بوقلمون‌ها انتخاب می‌کنند، اما استانداردهای نژادی آنها را به رسمیت نمی‌شناسند. برخی از این انواع نیز ممکن است دیگر وجود نداشته باشند یا پرورش‌دهندگان در مناطق مختلف آنها را با نام‌های متفاوتی معرفی کنند.
سوالات متداول
بوقلمون بومی کدام کشور است؟
بوقلمون وحشی بومی آمریکای شمالی است. انسان‌ها پس از اهلی شدن این پرنده، آن را به سایر نقاط جهان منتقل کردند.
جوجه کشی بوقلمون چند روز طول می کشد؟
دوره جوجه‌کشی تخم بوقلمون معمولا حدود ۲۸ روز است. شرایط دستگاه می‌تواند روی زمان دقیق خروج جوجه‌ها تاثیر داشته باشد.
بوقلمون چه غذایی می خورد؟
بوقلمون همه‌چیزخوار است. در پرورش تجاری باید جیره متعادل و متناسب با سن در اختیار آن قرار دهید.
تفاوت بوقلمون نر و ماده چیست؟
نر بالغ معمولا جثه بزرگ‌تری دارد و ساختارهای گوشتی سر و گردن آن برجسته‌تر هستند. نر همچنین رفتارهای نمایشی مانند باز کردن دم را بیشتر نشان می‌دهد.
آیا بوقلمون می تواند پرواز کند؟
بوقلمون‌های وحشی توانایی پرواز در مسافت‌های محدود را دارند. بوقلمون‌های تجاری سنگین معمولا توانایی بسیار کمتری برای پرواز دارند.
بهترین نژاد بوقلمون برای تولید گوشت چیست؟
سویه‌های تجاری سفید سینه‌پهن به دلیل جثه بزرگ و تولید گوشت بالا به‌طور گسترده در صنعت پرورش بوقلمون مورد استفاده قرار می‌گیرند.