بوقلمون و انواع نژاد های آن
پژوهشگران هنوز اطلاعات دقیقی درباره چگونگی شناسایی و خاستگاه اولیه بوقلمون به دست نیاوردهاند. باستانشناسان بقایای استخوانی این پرنده را در مکزیک و آمریکای مرکزی پیدا کردهاند و شواهد نشان میدهند که انسانها بهتدریج بوقلمون را از قاره آمریکا به سایر نقاط جهان منتقل کردهاند. پژوهشگران زمان دقیق آغاز اهلیسازی بوقلمون را نیز مشخص نکردهاند، اما یافتههای باستانشناسی نشان میدهند که انسانها هزاران سال پیش پرورش و اهلیسازی این پرنده را آغاز کردهاند.
در کل بوقلمون ها دارای دو گونه اصلی و چند زیر گونه مختلف می باشند
1.گونه ملاگریس گالوپائه(بوقلمون های آمریکای شمالی یا بوش وحشی )
- گونه ملاگاریس اوسلاتا(بوقلمون وحشی مکزیکی)
در اینجا به شرح و توضیح بعضی از زیر گونه های این نژاد ها می پردازیم
بوقلمون های وحشی :
بوش وحشی یا آمریکای شمالی و بوقلمون مکزیکی دو گونه از بوقلمون های وحشی هستند.
این گونه از بوقلمون ها که منشا بیشتر بوقلمون های اهلی امروزی است .بر اساس مناطق جغرافیایی مختلف امریکای شمالی ،پنج زیر گونه برای این گونه وجود دارد که دارای تفاوت های از نظر اندازه ،ظاهر و پرهای زینتی دارند.
سربازان اسپانیایی این بوقلمونها را از قاره آمریکا به اسپانیا منتقل کردند. سپس پرورشدهندگان در کشورهایی مانند انگلیس و هلند، آنها را بهصورت انتخابی پرورش دادند تا وزن بدن و ویژگیهای تولیدی آنها را افزایش دهند.
این نژاد امروزه دارای زیر گونه های زیادی می باشد از قبیل:
بوقلمون وحشی شرقی :
این زیرگونه شباهت زیادی به بوقلمونهایی دارد که ساکنان اولیه آمریکا در قرن هجدهم با آنها آشنا شدند. پرهای این بوقلمون رنگ برنز تیره دارند و کفل قهوهای و دم حاشیهدار، ظاهر آن را متمایز میکنند. خطوط سیاه و سفید نیز پرهای اولیه و ثانویه را پوشاندهاند. زمانی که پرنده بالهای خود را میبندد، پرهای ثانویه ظاهری شبیه خالهای سهگوش سفیدرنگ پیدا میکنند.
این زیر گونه با گونه سیاه اروپایی تلقیح شدند تا اساس بوقلمون های بعدی صنعت طیور را به وجود می آوردند.
بوقلمون وحشی فلوریدا
این پرنده شبیه بوقلمون شرقی است با این تفاوت که فاقد خالهای سه گوش پرهای ثانویه است و بدون استثنا رنگ سیاه بیشتری نسبت به سفید دارند.
بوقلمون وحشی ریوگراند
این واریته به جای رنگ قهوه ای ،پرهای سفید بیشتری در دم دارد.
بوقلمون وحشی مریم
در کوه های راکی یافت می شود و دارای پر های دم و پشت سفید رنگ است.
بوقلمونهای وحشی گلد
در کوه های مناطق مکزیک یافت می شود و در ایلات متحده نایاب است و این بوقلمون برگترین بوقلمون وحشی به شمار می آید .
بوقلمون وحشی اوسلیتد
ملاگریس اوسلاتا گونه ای است که فقط در مکزیک یافت می شود و کوچکترین بوقلمون وحشی بشمار می آید.به جز بخش مرکزی آمریکا ،این پرنده گونه کمیابی بشمار می آید و هیچ زیر گونه ای ندارد.
بوقلمون های اهلی
احتمالا اقوام بومی آمریکا پیش از ورود اروپاییان، بوقلمونهای وحشی را تا حدی اهلی کرده بودند. با این حال، شواهد محدودی این فرضیه را تأیید میکنند. این اقوام بهتدریج پرورش و اهلیسازی بوقلمون را گسترش دادند و این روند تا زمان ورود اروپاییان به قاره آمریکا ادامه پیدا کرد.
بوقلمونهای اهلی امروزی ریشه در بوقلمونهای وحشی دارند که پرهای آنها معمولا رنگ برنز با جلای سبز و رنگینکمانی داشت. در نسلهای بعد، تغییرات ژنتیکی رنگ پرها را تحت تأثیر قرار دادند و رنگدانههای دیگری جای رنگ برنز را گرفتند. به این ترتیب، پرورشدهندگان توانستند بوقلمونهایی با رنگها و ویژگیهای ظاهری متفاوت ایجاد کنند که برخی از آنها بعدها در گروه نژادهای استاندارد قرار گرفتند.
بر اساس وراثت پذیری رنگ ژنتیکی ،بوقلمون های اهلی جزو یکی از نژاد های برنز ،سیاه ،آبی روشن،قرمز ابلق هستند و بر اساس اندازه و وزن ،ممکن است وزن نژاد های سبک یا سنگین باشند.
پرورشدهندگان در دورههای بعد نژادهای مختلفی از بوقلمون را توسعه دادند و ویژگیهای آنها را طی نسلهای مختلف تثبیت کردند. از شناختهشدهترین نژادهای اهلی میتوان به برنز، برنز کمبریج، کریمسون دان، سیاه نورفولک، وایت بریتانیایی، اسلیت، بوربون قرمز و رویال پالم اشاره کرد. انجمنها و استانداردهای طیور نیز برخی از این نژادها را بهعنوان نژادهای استاندارد به رسمیت شناختهاند.
بوقلمون های برنز
این نژاد قدیمی رنگی مشابه بوقلمونهای وحشی بومی ایالات متحده دارد. پرورشدهندگان در حدود سال ۱۸۳۰ با تلاقی بوقلمون نارگانست و بوقلمونهای وحشی منطقه پورت جودیت در رود آیلند، این نژاد را توسعه دادند. انجمن طیور آمریکا نیز در سال ۱۸۷۴ این نژاد را بهعنوان یکی از نژادهای استاندارد به رسمیت شناخت.
همچنان که از نامش بر می آید رنگ پر های این بوقلمون برنز براق است که در بریتانیا به عنوان یک نژاد سنگین وزن پرورش داده می شود.
پرهای پرواز این نژاد سیاه و سفید و دم با حاشیه های سیاه ،قهوه ای و سفید دارد .در استاندارد های نژادی نژاد های برنز ،پرهای تم سفید به عنوان یک نقص مورد توجه قرار می گیرد .
وزن نهایی بوقلمون های نر بین 14 تا 18 کیلو و بوقلمون های ماده بین 8 تا 13 کیلو گرم در هنگام بلوغ است.
برنز کمبریج
در استاندارد های طیور بریتانیا به عنوان یکنژاد سنگین زن مورد توجه قرار می گیرد و سبک تر از بوقلمون های برنز است .وزن بلوغ نرها 8 تا 10 کیلو و ماده ها 5 تا 7 کیلو می باشد .
رنگ پر های زینتی تیره تر از برنز می باشد و در هر دو جنس،نوک پر های بدن خاکستری یا سفید است .به نظر می آید که این نژاد از بوقلمون از لقاح دو نژاد برنز آمریکا با سیاه نور فولک بوجود آمده است.
کریمسون دوان یا برنز بال سیاه
تغییرات ژنتیکی باعث شکلگیری این نژاد سیاه شدهاند. این بوقلمون پرهای زینتی معمولی دارد، اما پرهای اولیه بال آن کاملا سیاه هستند. پرهای ثانویه نیز رنگ سیاه و نوکهای سفید دارند. استانداردهای نژادی وجود مقدار کمی رنگ سفید در نزدیکی دم را مجاز میدانند. این نژاد از نظر رشد و افزایش وزن نیز ویژگیهایی مشابه بوقلمون برنز دارد.
برنز سینه پهن
این بوقلمون توسط علاقمندان تجاری در ایلات متحده بوجود آمده است .برنز سینه پهن به عنوان یک پرنده با کیفیت و دارای توانی پرورش در پراگاه ،روند رو به رشدی را در بازار بریتانیا در سالهای اخیر پیدا کرده است .
امروزه تعداد نسبتا زیادی از نژاد برنز تجاری در بریتانیا پرورش داده می شود .همچنین نژاد های هیبرید این نژاد از نژاد های سنتی بوجود آمده است که برای بازار های خاصی ایجاد شده اند که این سویه ها تولید کنندگان را قادر به پرورش بوقلمون های با رنج وزنی مورد تقاضای مصرف کنندگان می کنند.
نارگانست
رنگ برنز در این نژاد با خاکستری فولادی جایگزین شده است . رنگ خاکستری قبل از سن 7 هفتگی مشاهده نمی شود.این نژاد که از تلقیح بوقلمون های سیاه منتقل شده به قاره آمریکا با بوقلمون های وحشی آنجا بوجود آمده است .
این نژاد به یک پرنده گوشتی مهم در آمریکا تبدیل شد اما تعداد آنها همزمان با افزایش برنز سینه پهن و بوقلمون وایت تجاری از سال 1990 کاهش یافت.
پرهای بوقلمون نارگانست نوارهای خاکستری و سیاه متعددی دارند و در برخی قسمتهای بدن نیز رنگ برنز به چشم میخورد. پوشپرهای بال به رنگ خاکستری مایل به صورتی هستند و نوکهای سیاه دارند. خطوط سفید و سیاه نیز پرهای ثانویه را پوشاندهاند. بوقلمونهای نر بالغ این نژاد حدود ۱۵ کیلوگرم و مادهها حدود ۹ کیلوگرم وزن دارند.
نارگانست نقره ای
واریته ای از نژاد نارگانست است با این تفاوت که در این واریته رنگ خاکستری فولادی پرهای زینتی با رنگ سفید جایگزین شده است .
بوقلمون های سیاه نیز دارای زیر گونه های متعددی می باشند از جمله :
نورفولک سیاه
این نژاد را می توان قدیمی ترین نژاد بوقلمون های سیاه بریتانیای بشمار آورد .بوقلمونهای سیاه اصلی احتمالا از بوقلمون های منشا گرفته اند که ابتدا از آمریکا مرکزی توسط سربازان اسپانیایی به اروپا آورده شده اند .نورفولک سیاه در غرب انگلیس یک نژاد گوشتی خوب محسوب شد و در انجا پایه بوقلمون های سیاه رنگ آمریکا به وجود آمد.
در گذشته به منظور بهبود وزن و رشد، بوقلمونهای سیاه نورفولیک با برنز لقاح داده شدند به همین دلیل بسیاری از بوقلمون های نور فولیک سیاه امروزه مقداری رنگ سیاه بر روی پشت و دم خود دارند.
در هر دو جنس، پرهای زینتی رنگ کاملا سیاه دارند. پاها، پنجهها و نوک نیز سیاه هستند، در حالی که سر و صورت رنگ قرمز دارند. پرورشدهندگان این بوقلمون را در گروه نژادهای سبک و تخمگذار قرار میدهند. بوقلمونهای نر بالغ حدود ۱۱ کیلوگرم و مادهها حدود ۵ تا ۷ کیلوگرم وزن دارند.
سیاه آمریکا
در آمریکا به سیاه مشهور است .ابتدا در سال 1874 به عنوان یک نژاد استاندارد شناخته شد.عموما از سیاه نورفولک سنگین است سنگین تر است و وزن بلوغ نرها 15 و ماده 9 کیلو گرم می باشد .
پاوادی نگرا
بوقلمون سیاه کوچک اسپانیا است که توسط سربازان اسپانیای به آنجا آورده شد.
سیاه فرانسوی
سیاه فرانسوی نیز منشاء مشابه پاوادی نگرا دارد اما این نژاد پرهای زینتی پرنگ تری در مقایسه با سیاه نورفولک دارد.
بوقلمون های سفیدی هم وجود دارند که دارای گونه های مختلف میباشند مانند:
وایت بریتانیایی
عموما موتاسیونی از بوقلمون سیاه است و به نظر می رسد که در اروپا ایجاد شده باشد و برای اولین بار در سال 1800در بریتانیا گزارش شد و به عنوان هلند وایت از اروپا به ایالات متحده وارد شد
که این اسم نشان دهنده محل منشاء این بوقلمون است همچنین گزارش های در مورداین وایت استرالیایی در ایالات متحده وجود دارد که نشان دهنده وجود چندین منشاء اروپایی برای این دو نوع بوقلمون است .
بوقلمون هلند وایت غالبا از بوقلمون های نژاد وایت بریتانیایی سنگین تر می باشند .گسترش تجاری این بوقلمون باعث ایجاد هیبرید های از آن برای تولید وایت بزرگ سینه پهن شد.
وایت بریتانیایی پرهای زینتی کامل سفید داشته و تنها ریش این پرنده به رنگ سیاه است .پرها و پنجه های آن نیز به رنک تیر است ولی تمام اجزای صورت به رنگ صورتی می باشدکه در جنس نر ممکن است به رنگ آبی روشن نیز باشد.
وزن نهایی نرها 13 کیلو و ماده ها 8 کیلو است.
وایت سینه پهن
نژاد اصلی مورد استفاده برای پرورش تجاری و متراکم است که رشد سریعی دارد و از نسبت گوشت به استخوان بالایی برخوردار است.
بعضی از این پرندگان به جثه بزرگی می رسند که جفت گیری طبیعی در آنها غیر ممکن می شود بنابر این باید در آنها از تلقیح مصنوعی استفاده نمود.سویه های خیلی بزرگ به مشکلات پا مستعد می شود مخصوصا زمانی که این پرندگان در شرایط بسته و بدون تحرک زندگی کنند.
وایت بیلتسویل
در دهه 1930 وایت کوچک بلتسویل در دربلتسویل میرلند ایالات متحده به عنوان یک بوقلمون وایت تجاری کوچک توسعه و رواج یافت و تعداد آنها در دهه 1950 به حداکثر رسید ولی با رشد سریعتر سویه های وایت سینه پهن جمعیت آنها کم شد .
پرهای زینتی این نژاد سفید خالص ،سر و گلو قرمز ،پاها و پنجه های سفید صورتی و نوک زرد شاخی است.وزن استاندارد برای نر های بالغ 10 کیلو و ماده ها 6 کیلو گرم است .
وایت قد کوتاه
این نژاد در اوایل قرن بیستم توسط پرورش دهندگان آمریکایی توسعه یافت ولی قبل از رقابت تعداد آنها کاهش پیدا کرد ایننژاد هم اکنون توسط تعدادی از پرورش دهندگان بوقلمون در ایالات متحده پرورش می یابد اما هنوز به عنوان یک نژاد استاندارد شناخته نشده است.
نبراسکن
بوقلمون خالدار نبراسکن یک پرنده سفید دارای خال های سفید ،قهوه ای و زرد نخودی است .این بوقلمون یک نژاد کمیاب می باشد و تنها در بریتانیا وجود دارد که امروزهجمعیت آن روبه کاهش است.
بوقلمون اسلیت یا آبی
در استاندارد های طیور بریتانیا به عنوان یک نژاد سبکوزن طبقه بندی می شود .اسلیت یا بلو نژادی متمایز است که از جهش ژنتیکی بوقلمون سیاه منشاء گرفته است ولی رنگدانه های سیاه این نژاد کمتر از بوقلمون های سیاه است .
در استاندارد های آمریکتا و انگلیس سرتاسر پرهای بدن این بوقلمون،حتی سایه رنگ اسلیت باید فاقد زمینه سیاه باشد .هر دو استاندارد آمریکا و بریتانیا سرتاسر رنگ پر پرنده فاقد رنگ سیاه می باشد.
نوک ،پاها،و پنجه ها نیز در این پرندگان به رنگ آبی است در حالی که صورت ،غب غب و گلو باید تا حد امکان قرمز باشد .چشم ها نیز به رنگ سیاه است .
پرورشدهندگان برای تولید بوقلمونهای خالص این نژاد با دشواریهایی روبهرو هستند و اغلب رگههای سیاه را در میان پرهای اسلیت بدن مشاهده میکنند. در پرندگان مسنتر نیز ممکن است رنگ قرمز در قسمت دم گسترش پیدا کند. بوقلمونهای نر بالغ این نژاد حدود ۸ تا ۱۲ کیلوگرم و مادهها حدود ۶ تا ۸ کیلوگرم وزن دارند.
دو ژن مرتبط با رنگ آبی در تعیین رنگ پرهای این نژاد نقش دارند. ژن غالب میتواند رنگ آبی اسلیت را ایجاد کند و بر ظاهر پرهای بال و دم نیز تأثیر بگذارد. پرهای بال و دم ممکن است حالت راهراه داشته باشند و برخی از پرهای دم نیز ظاهری مدادیرنگ پیدا کنند. انجمنهای مربوط به استانداردهای طیور نیز در سالهای اخیر این بوقلمون را بهعنوان یکی از نژادهای استاندارد معرفی کردهاند.
بوقلمون های قهوه ای رنگی دیگری نیز وجود دارند که آنها نیز مانند دیگر نژاد ها دارای زیر گونه های متفاوتی می باشند.
بوقلمون باف (زرد نخودی )
در این نژاد، عوامل ژنتیکی رنگ برنز پرهای زینتی را با رنگدانههای قهوهای مایل به قرمز جایگزین کردهاند. انجمن طیور آمریکا در اواخر قرن نوزدهم این نژاد را به رسمیت شناخت. این بوقلمون نتوانست با بوقلمون تجاری بوربون قرمز رقابت کند و تا سال ۱۹۱۵ در گروه بوقلمونهای کمیاب قرار گرفت. در دهه ۱۹۴۰، پرورشدهندگان دوباره به این نژاد علاقهمند شدند و با تلاقی بوقلمونهای سیاه، بوربون قرمز و برنز سینهپهن، آن را دوباره توسعه دادند.
این نژاد در بریتانیا عمدتا به حنایی یا شکلاتی مشهور می باشد .این نژاد سبک ،امروزه به عنوان باف شناخته شده است . این نژاد دارای رنگ قهوه ای زنجبیلی با بالهای سفید است و حاشیه های سفیدی بر روی دم وجود دارد . در استاندارد های نژادی رنگ سفید بیشتر در دم به عنوان یک نقص شناخته می شود.نوک این نژاد ازبوقلمون به رنگ زرد شاخی بوده در حالی که چشم ها قهوه ای رنگ هستند .پاها پنجه ها نیز رنگ شاخی دارند ووزن نهایی بوقلمون های نر بالغ 10 تا 13 کیلو و ماده ها 5 تا 8کیلو گرم است .
بوقلمون بوربون قرمز
بوقلمون بوربون قرمز یکی از نژادهای قدیمی و شناختهشده بوقلمون است که خاستگاه آن به اواخر قرن نوزدهم و منطقه بوربون در ایالت کنتاکی آمریکا بازمیگردد. پرورشدهندهای به نام باربی با تلاقی بوقلمونهای باف، برنز و هلند وایت این نژاد را توسعه داد. او ابتدا نام بوربون باترنوت را برای این بوقلمون انتخاب کرد، اما بعدها نام آن به بوربون قرمز تغییر یافت.
بوقلمون بوربون قرمز ظاهر زیبا و رنگبندی متمایزی دارد. پرهای زینتی بوقلمون نر به رنگ قرمز متمایل به قهوهای دیده میشوند و حاشیههای مشخصی دارند. بوقلمونهای ماده نیز رنگبندی مشابهی دارند، اما برخی از نشانههای ظاهری نرها در آنها کمتر دیده میشود. پرهای پرواز و بخش زیادی از پرهای دم در هر دو جنس سفید هستند و تضاد زیبایی با پرهای قرمز مایل به قهوهای بدن ایجاد میکنند.
صورت، گلو و غبغب این بوقلمون معمولا رنگ قرمز دارند. استانداردهای نژادی نیز ویژگیهای مشخصی را برای رنگ و شکل پرهای بوربون قرمز در نظر میگیرند و برخی تغییرات غیرمعمول رنگی را نقص ظاهری محسوب میکنند.
امروزه پرورشدهندگان تجاری کمتر از گذشته از بوربون قرمز استفاده میکنند، اما تعدادی از پرورشدهندگان همچنان برای حفظ و بهبود ویژگیهای این نژاد فعالیت دارند. وزن بوقلمونهای نر بالغ با توجه به سویه و شرایط پرورش متفاوت است و معمولا از مادهها بیشتر است.
در ادامه برای آشنایی بیشتر با تنوع نژادی بوقلمونها، برخی از انواع و زیرگونههای بوقلمونهای ابلق را نیز بررسی میکنیم.
بوقلمون رونکویرز
یک نژاد قدیمی ابلق یا سیاه و سفید است که در قرن شانزدهم در بلژیک ثبت شد و نام خاستگاه آن بر آن گذاشته شد .این نژاد تقریبا در قرن بیستم روبه انقراض رفت اما نسل آن حفظ شد و اکنون به وسیله پرورش دهندگان بلزیکی ،فرانسوی و نواحی اطراف شمال اروپا نگهداری و پرورش داده می شود.تعدادی از واریته های رونکویرز شامل موارد زیر هستند:
1.ارمین
این واریته رنگ زمینه زرد یا حنایی همراه با حاشیه های کوچک سیاه بر روی پر ها دارد.
2.انفلدر
واریته ای با پرهای زینتی دودی رنگ لطیف با رنگ کبکی است.
3.تری کلردو کلرادو
از هر نظری شبیه رونکویرز است ولی این واریته دارای شانه های متمایل به زرد است.
بوقلمون کرولویتزر
این نژاد یکی دیگر از نژاد های ابلق است که دارای پر های اولیه سفید یا روشن و حاشیه های سیاه در بعضی از پرهای می باشد.اکنون به عنوان یک نژاد استاندارد در بریتانیا شناخته شده است در آلمان به منظور افزایش وزن نهایی با رونکویرز به طور انتخابی آمیزش یافته است .
گردن و سر این نژاد سفید است .پرهای سینه و پشت سفید و دارای حاشیه های سیاه همراه با یک نوار سفید کوچک در قسمت بیرونی هستند .پرهای دمو پرواز نیز دارای حاشیه های سیاه می باشند.
وزن نهایی نر ها 8 تا 12کیلو و ماده ها 6 تا 8 کیلوگرم است.
رویال پالم
رویال پالم یک نژاد ابلق سیاه سفید کوچک است که از فلورایدای امریکا در دهه 1920 منشاء گرفته است .این نژاد اساسا کشابه کرولویتز است اگرچه تفاوت های جزئی بین این دو نژاد وجود دارد .این بوقلمون به دلیل داشتن پرهای سفید ،لاشه تمیزی تولید می کند و فاقد ریشه پر های تیره است .
این نژاد تا هنگام گسترش وایت سینه پهن رواج زیادی داشت .تعداد رویال پالم در بریتانیا کم است .گونه ای از این نژاد پالم کورنیش است .
گونه های دیگر زیادی وجود دارند که اغلب تفاوت های رنگی کوچکی با هم دارند و پرورش دهندگان ممکن است نام های دیگری را به آنها نسبت داده باشند و توسط هیچ استاندارد نژادی شناخته نشده باشند .
بعضی از آنها ممکن است دیگر در دسترس نباشند ویا بسته به پرورش دهنده یا محل پرورش ،ممکن است نام های دیگری بر گونه های دیگر گذاشته شده باشد.
در این مقاله سعی کردیم شما عزیزان را تا آنجا که امکان داشت با نژاد و خصوصیات نژادی انواع بوقلمون های استاندارد آشنا سازیم ،امید به آنکه مورد پسند شما دوستان گرامی قرار گرفته باشد.
برای خرید تخم نطفه دار طوطی کاسکو و خرید تخم نطفه دار مرغ ایام سمانی و خرید تخم نطفه دار مرغ تخم گذار و خرید تخم نطفه دار مرغ گوشتی و خرید تخم نطفه دار قو و خرید تخم نطفه دار قوغاز و خرید تخم نطفه دار بوقلمون و خرید تخم نطفه دار قرقاول و خرید تخم نطفه دار قرقاول بلژیکی و خرید تخم نطفه دار طوطی عروس هلندی با کارشناسان شرکت اذر جوجه در تماس باشید .
سوالات متداول
بوقلمون اصالتاً متعلق به کدام کشور است؟
بوقلمون بومی قاره آمریکا است. مکزیک و بخشهایی از آمریکای شمالی نقش مهمی در تاریخ اهلیسازی این پرنده داشتهاند.
انسان از چه زمانی بوقلمون را اهلی کرد؟
شواهد باستانشناسی نشان میدهند انسانها حدود دو هزار سال پیش در مکزیک و جنوبغرب ایالات متحده بوقلمونها را نگهداری و تکثیر میکردند.
بوقلمون چگونه وارد اروپا شد؟
اسپانیاییها پس از ورود به قاره آمریکا با بوقلمونهای اهلی آشنا شدند و آنها را از مکزیک به اروپا انتقال دادند. سپس پرورش این پرنده در کشورهای اروپایی گسترش پیدا کرد.
بوقلمونهای امروزی از کجا آمدهاند؟
بوقلمونهای اهلی امروزی از جمعیتهای بوقلمون وحشی قاره آمریکا منشأ گرفتهاند. انسان با اهلیسازی و سپس انتخاب و اصلاح نژاد، انواع مختلف بوقلمون را توسعه داده است.
چرا بوقلمونهای امروزی با بوقلمون وحشی تفاوت دارند؟
پرورشدهندگان طی نسلهای متعدد پرندگانی با صفاتی مانند رشد سریعتر، وزن بیشتر و تولید گوشت بالاتر را انتخاب کردهاند. این انتخاب ژنتیکی باعث ایجاد تفاوتهای قابل توجه میان سویههای تجاری و بوقلمونهای وحشی شده است.
معروفترین نژادهای قدیمی بوقلمون کداماند؟
برنز، نارگانست، بوربون قرمز و برخی انواع سفید از شناختهشدهترین نژادهای تاریخی بوقلمون به شمار میروند.